1. დედამიწა არის კაცობრიობის საერთო სახლი და არ შეიძლება განხილულ იქნას მხოლოდ ექსპლუატაციის, გაყოფის ან ამოწურვის ობიექტად.
2. კაცობრიობა არის ერთიანი ბედისმიერი თანასაზოგადოება, დაკავშირებული ბიოსფეროზე, ტექნოლოგიებზე, მშვიდობასა და ურთიერთუსაფრთხოებაზე საერთო დამოკიდებულებით.
3. ვერცერთი პოლიტიკური წარმონაქმნი ვერ ახორციელებს თავის განვითარებას დედამიწაზე სიცოცხლის პირობების შენარჩუნების საზიანოდ.

1. წინამდებარე კონსტიტუცია ადგენს პლანეტარული პასუხისმგებლობის, ღირსების, თავისუფლების, სამართლიანობის, მშვიდობის, ეკოლოგიური ზღვრებისა და თაობათა შორის ვალდებულების უმაღლეს პრინციპებს.
2. მისი მიზანი არის არა სახელმწიფოების, ხალხებისა და კულტურების გაუქმება, არამედ მათი ჩართვა შეთანხმების უფრო მაღალ წესრიგში, რომელშიც გადარჩენა, ღირსება და თავისუფლება ხდება საერთო ვალდებულება.

1. ნებისმიერი წესრიგის, ხელისუფლების, ინსტიტუტისა თუ ნორმის უმაღლესი ლეგიტიმურობა გამომდინარეობს სიცოცხლის, ადამიანის ღირსების, თავისუფლების, სამართლიანობის, ბიოსფეროს შენარჩუნებისა და კაცობრიობის მომავლისადმი სამსახურიდან.
2. ვერც ძალა, ვერც სიმდიდრე, ვერც ტექნოლოგიური უპირატესობა და ვერც ტრადიცია თავისთავად არ ქმნიან უმაღლეს ლეგიტიმურობას.

1. სახელმწიფოების, თემებისა და ინსტიტუტების სუვერენიტეტი აღიარებულია იმ ზომით, რამდენადაც მისი განხორციელება არ იწვევს სიცოცხლის პირობების განადგურებას, სისტემურ ძალადობას, ადამიანის ღირსების მოსპობასა და თაობების მომავლის ძირს გამოთხრას.
2. დედამიწაზე სიცოცხლის გადარჩენას, გენოციდის დაუშვებლობას, ცივილიზაციური თვითგანადგურების დაუშვებლობასა და ბიოსფეროს შეუქცევად განადგურებას აქვთ უმაღლესი დაცვა.

1. წინამდებარე კონსტიტუცია არ აუქმებს სახელმწიფოების კონსტიტუციებს, საერთაშორისო სამართალსა და ხალხების უფლებებს, მაგრამ ადგენს მათ უმაღლეს ზნეობრივ და ცივილიზაციურ ჰორიზონტს.
2. ნებისმიერი ნორმა, პოლიტიკა თუ ტექნოლოგია ექვემდებარება გადაფასებას, თუ მისი გამოყენება წინააღმდეგობაში მოდის წინამდებარე კონსტიტუციის საფუძვლებთან.

1. თითოეული ადამიანის ღირსება არის განუყოფელი და არ არის დამოკიდებული მოქალაქეობაზე, წარმოშობაზე, სქესზე, ასაკზე, ჯანმრთელობის მდგომარეობაზე, რწმენაზე, შეხედულებებზე, ციფრულ სტატუსზე, სოციალურ მდგომარეობაზე, ბაზრისთვის სარგებლიანობაზე ან ხელისუფლებისადმი ლოიალობაზე.
2. ვერავინ ვერ იქნება გადაქცეული საშუალებად, რესურსად, ბიომეტრიულ ობიექტად, ციფრულ პროფილად ან მართვად ფუნქციად.

1. ყველა ადამიანს აქვს თანაბარი მორალური მნიშვნელობა.
2. შესაძლებლობების, როლების, კულტურებისა და ცხოვრების ფორმების განსხვავება ვერ გახდება საფუძველი იმისთვის, რომ ერთი ადამიანები აღიარონ უფრო მნიშვნელოვნად, ვიდრე სხვები.

1. თითოეულ ადამიანს აქვს უფლება სინდისის, შეხედულებების, მსოფლმხედველობის, შინაგანი ძიების, სულიერი პრაქტიკის ან მისგან უარის თქმის თავისუფლებაზე.
2. ვერავის ვერ აიძულებენ იდეოლოგიურ, პოლიტიკურ, რელიგიურ ან ციფრულ ლოიალობას.

1. თითოეულს აქვს უფლება იცხოვროს სისტემური შიშის გარეშე შიმშილის, თვითნებობის, ომის, ციფრული დევნის, სოციალური მოსპობისა თუ პოლიტიკური გაქრობის წინაშე.
2. დამცირება, ადამიანური თვისებების ჩამორთმევა და ადამიანის მანიპულაციის ობიექტად სისტემური გადაქცევა შეუთავსებელია წინამდებარე კონსტიტუციასთან.

1. თითოეულ ადამიანს აქვს უფლება არა მხოლოდ ბიოლოგიურ არსებობაზე, არამედ ისეთ ცხოვრების პირობებზე, რომლებიც თავსებადია ღირსებასთან, ჯანმრთელობასთან, ფსიქიკურ მდგრადობასთან, განათლებასთან, მონაწილეობასა და მომავლის იმედთან.
2. ადამიანების ღირსეული ცხოვრების მინიმალური პირობებისგან ჩამორთმევა აღიარებულია, როგორც კონსტიტუციურად დაუშვებელი მდგომარეობა სამყაროში.

1. მშვიდობა არის კაცობრიობის საბაზო უფლება.
2. ომი არ შეიძლება განხილულ იქნას, როგორც საერთაშორისო ურთიერთობების მართვის ნორმალური ინსტრუმენტი.
3. ნებისმიერი სისტემა, რომელიც ომს აღადგენს, როგორც დასაშვებ ეკონომიკურ, პოლიტიკურ თუ ტექნოლოგიურ პრაქტიკას, ექვემდებარება შეზღუდვასა და ტრანსფორმაციას.

1. თითოეულ ადამიანს აქვს უფლება მონაწილეობა მიიღოს იმ გადაწყვეტილებების მიღებაში, რომლებზეც დამოკიდებულია მისი ცხოვრება, მისი თემის ცხოვრება, საზოგადოების წყობა, პლანეტის მდგომარეობა და მომავალი თაობების ბედი.
2. მონაწილეობა ვერ ამოიწურება პერიოდული კენჭისყრით განხილვაზე, კონტროლსა და კოორდინაციაზე შემდგომი წვდომის გარეშე.

1. თითოეულ ადამიანსა და თითოეულ თემს აქვთ უფლება იცოდნენ, რა გადაწყვეტილებები მიიღება მათი სახელით, ვის მიერ, რომელი საფუძვლით და რა შედეგებით.
2. სისტემურად მნიშვნელოვანი პროცესების ფარული მართვა შეუთავსებელია კაცობრიობის ღირსებასა და თავისუფლებასთან.

1. თითოეული ადამიანი ფლობს საკუთარი პიროვნების, მონაცემების, ბიომეტრიის, კომუნიკაციების, ციფრული ისტორიისა და კოგნიტური ავტონომიის დაცვის უფლებას.
2. ადამიანი არ შეიძლება ჩამოერთვას თავისუფლებას, საზოგადოებაზე წვდომას, არსებობის საშუალებებსა თუ რეპუტაციას მხოლოდ გაუმჭვირვალე ალგორითმული გადაწყვეტილებების საფუძველზე.
3. ადამიანის მიმართ ხელოვნური ინტელექტის გამოყენება უნდა იყოს ახსნადი, ანგარიშვალდებული, შეზღუდული და გადასახედი.

1. თითოეულ ადამიანს აქვს უფლება საზოგადოებრივი ცხოვრების ისეთ პირობებზე, რომლებიც არ არღვევენ მის ფსიქიკურ ჯანმრთელობას, ღირსებას, აზრის განცდასა და ნდობის უნარს.
2. შფოთვის, დამოკიდებულების, ამოწურვის, ციფრული დეზორიენტაციისა და სოციალური ატომიზაციის მასობრივი წარმოება აღიარებულია კონსტიტუციური მნიშვნელობის საფრთხედ.

1. მომავალი თაობები არიან დაცული ინტერესის მატარებლები.
2. ცოცხალ თაობას არ აქვს უფლება მიიღოს გადაწყვეტილებები, რომლებიც წინასწარ ართმევს მომავალ ადამიანებს მშვიდობის, ეკოლოგიური მდგრადობის, კულტურული მემკვიდრეობისა და ტექნოლოგიური უსაფრთხოების პირობებში ცხოვრების შესაძლებლობას.

1. კაცობრიობა აღიარებს, რომ სიცოცხლის სხვა ფორმები და ეკოსისტემები არ არიან მხოლოდ გამოყენების რესურსი.
2. სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ეკოსისტემების განადგურება, სახეობების მასობრივი მოსპობა და ბიოსფერული წონასწორობის პირობების შეუქცევი დარღვევა წინააღმდეგობაში მოდის წინამდებარე კონსტიტუციასთან.
3. არაადამიანური სიცოცხლის დაცვა არის თითოეული თაობის ვალდებულება და სავალდებულო კრიტერიუმი ნებისმიერი ეკონომიკური, ტექნოლოგიური თუ პოლიტიკური საქმიანობის შეფასებისას. პლანეტარული წესრიგის ინსტიტუტები ვალდებულნი არიან გაითვალისწინონ ბიოსფეროსა და მომავალი თაობების ინტერესების წარმომადგენლობის მექანიზმები.

1. თითოეული ადამიანი, თითოეული თემი, თითოეული ინსტიტუტი და თითოეული სახელმწიფო ატარებენ ვალდებულებას შეინარჩუნონ სიცოცხლის, მშვიდობის, თავისუფლების, სიმართლისა და ღირსების პირობები.
2. თავისუფლება პასუხისმგებლობის გარეშე ვერ გახდება მდგრადი პლანეტარული წესრიგის საფუძველი.

1. არაძალადობა აღიარებულია ცივილიზაციის განვითარების უმაღლეს წარმმართველ პრინციპად.
2. ძალის გამოყენება დასაშვებია მხოლოდ სიცოცხლის, ღირსებისა და მშვიდობის დაცვის მკაცრ ფარგლებში — და ვერ გახდება ბატონობის, გამდიდრებისა თუ პოლიტიკური ბატონობის ინსტრუმენტი.

1. საჯარო ინსტიტუტები, მართვის სისტემები და მნიშვნელოვანი ხელისუფლებით აღჭურვილი პირები ატარებენ სიმართლიანობის ვალდებულებას იმათ წინაშე, ვისაც ეხება მათი გადაწყვეტილებები.
2. სიცრუის, დეზინფორმაციისა და მანიპულაციის სისტემური წარმოება, როგორც მართვის ინსტრუმენტი, არღვევს წინამდებარე კონსტიტუციას.

1. თითოეული თაობა ატარებს ვალდებულებას გადასცეს შემდეგ თაობებს ისეთი პირობები, რომლებიც უარესი არ იქნება, ვიდრე ის, რაც თავად მიიღო.
2. ეკოლოგიური დეგრადაცია, უმართავი ვალების დაგროვება, ნდობის ინსტიტუტების დანგრევა და უმართავი ტექნოლოგიური რისკების შექმნა არღვევს ამ ვალდებულებას.

1. თითოეული ადამიანი ატარებს ვალდებულებას მონაწილეობა მიიღოს თავისი თემის, საზოგადოებისა და — თავისი შესაძლებლობების ფარგლებში — კაცობრიობის, როგორც მთლიანობის, საქმეებში.
2. გულგრილობა საერთოსადმი, როგორც ცხოვრებისეული პოზიცია, არ არის ნეიტრალური არჩევანი: ის ქმნის სივრცეს, რომელშიც ხელისუფლების დამანგრეველი ფორმები მტკიცდებიან წინააღმდეგობის გარეშე. სამოქალაქო მონაწილეობა, ინფორმირებულობა, დიალოგისადმი მზადყოფნა და კეთილსინდისიერი კრიტიკა აღიარებულია ამ ვალდებულების შესრულების ფორმებად.

1. თითოეული ადამიანი ატარებს ვალდებულებას აღიაროს მათი თანაბარი ადამიანური ღირსება, ვინც განსხვავდება მისგან კულტურით, შეხედულებებით, წარმოშობით, ცხოვრების წესით ან კუთვნილებით.
2. ეს ვალდებულება არ მოითხოვს უცხო ღირებულებებთან თანხმობას, მაგრამ გამორიცხავს მათ უარყოფას მხოლოდ განსხვავების საფუძველზე. სხვისი აღიარება არის პირობა, რომლის გარეშეც პლანეტარული სოლიდარობა რჩება დეკლარაციად და არა პრაქტიკად.

1. ხელისუფლების ვერცერთი ფორმა — სახელმწიფო, კორპორაციული, ტექნოლოგიური, სამხედრო თუ იდეოლოგიური — არ არის აბსოლუტური.
2. ნებისმიერი ხელისუფლება ლეგიტიმურია მხოლოდ იმ ზომით, რამდენადაც ის ემსახურება კაცობრიობის სიცოცხლეს, ღირსებას, თავისუფლებასა და მომავალს.

1. ტირანიად აღიარებულია ხელისუფლების ნებისმიერი ფორმა, რომელიც სისტემურად თრგუნავს ადამიანების ღირსებას, თავისუფლებას, სიმართლესა და ცხოვრების პირობებს.
2. ტირანია ვერ იღებს ლეგიტიმურობას ძველთაგანობიდან, ფორმალური კანონიერებიდან, უმრავლესობისგან ან ტექნოლოგიური ძალიდან.

1. ყველა, ვინც აღჭურვილია სხვების ცხოვრებაზე გავლენის მოხდენის ხელისუფლებით, ატარებს პროპორციულ პასუხისმგებლობას და ვალდებულია იყოს ანგარიშვალდებული მათ წინაშე, ვისი ცხოვრებაც ეხება.
2. უპასუხისმგებლო ხელისუფლება არის სისტემური განადგურების წყარო.

1. პოლიტიკური, ეკონომიკური, ინფორმაციული და სამხედრო ხელისუფლების კონცენტრაცია ვიწრო ჯგუფების ხელში ანგარიშვალდებულებისა და შეზღუდვების გარეშე წინააღმდეგობაში მოდის წინამდებარე კონსტიტუციასთან.
2. ასეთ კონცენტრაციას აღმდგენი სისტემები ექვემდებარება რეფორმირებას.

1. როცა ხელისუფლება სისტემურად ანგრევს ღირსებას, თავისუფლებასა და ცხოვრების პირობებს, ადამიანებს აქვთ უფლება არაძალადობრივ წინააღმდეგობაზე, სამოქალაქო დაუმორჩილებლობასა და თვითორგანიზების ალტერნატიული ფორმების შექმნაზე.
2. ეს უფლება ვერ გამოიყენება ძალადობის, სხვების ღირსების დანგრევის ან ხელისუფლების მიტაცების გასამართლებლად.
3. ამ უფლების გამოყენება გულისხმობს: ქმედებების ღიაობას, უარს ძალადობაზე, როგორც საშუალებაზე, ღირსების დაცვისკენ, და არა ბატონობისკენ მიმართულებას, და რეაქციის დარღვევის ხასიათთან პროპორციულობას. ვერცერთ მხარეს ვერ აქვს უფლება ცალმხრივად გამოაცხადოს თავი ერთადერთ მატარებლად სიმართლის იმის შესახებ, რომ მიღწეულია ზღვარი, რომელიც წინააღმდეგობას ითხოვს — სწორედ ამიტომ რეაგირების პირველადი ფორმებად რჩება დიალოგი, დოკუმენტირება და არაძალადობრივი ზეწოლა.

1. ეკონომიკური სისტემები არსებობს ადამიანის ღირსეული ცხოვრების, თავისუფლებისა და განვითარების უზრუნველსაყოფად, და არა დამოუკიდებლად, როგორც თვითმიზანი.
2. ეკონომიკური საქმიანობა, რომელიც სისტემურად ანგრევს ბიოსფეროს, ადამიანის ღირსებას ან მომავლის პირობებს, ექვემდებარება შეზღუდვას.

1. უკიდურესი უთანასწორობა ღირსეული ცხოვრების პირობებზე, შესაძლებლობებზე და დაცვაზე წვდომაში არის კონსტიტუციური მნიშვნელობის საფრთხე.
2. ვერცერთი ეკონომიკური სისტემა ვერ ჩაითვლება წინამდებარე კონსტიტუციის პრინციპებთან შესაბამისად, თუ ის აღადგენს ადამიანების მასობრივ ჩამორთმევას ღირსების მინიმალური პირობებისგან.

1. ადამიანი ვერ დაიყვანება წარმოების ან მოხმარების ფუნქციამდე.
2. ნებისმიერი ტექნოლოგიური ტრანსფორმაცია, რომელიც ზრდის პროდუქტიულობას, უნდა ახლდეს ადამიანური თავისუფლების გაფართოება, და არა მხოლოდ სარგებლის კონცენტრაცია.
3. ადამიანის გათავისუფლება რუტინული შრომიდან ავტომატიზაციის გზით არის კონსტიტუციური მნიშვნელობის სიკეთე მხოლოდ მაშინ, როცა მას ახლავს წვდომა განათლებაზე, აზრზე, შემოქმედებასა და მონაწილეობაზე. ავტომატიზაცია, რომელიც წარმოშობს მასობრივ საჭიროდ არ ყოფნასა და ღირსების დაკარგვას კომპენსირებელი შესაძლებლობების გარეშე, აღიარებულია კონსტიტუციური მნიშვნელობის საფრთხედ.

1. ჰაერი, წყალი, საბაზო ცოდნა, სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ეკოლოგიური მდგრადობა, ფუნდამენტური სამედიცინო ხელმისაწვდომობა, კრიტიკული ციფრული ინფრასტრუქტურა და არსებობის სხვა საფუძვლები ვერ დაექვემდებარება სრულად ექსკლუზიური მისაკუთრების ლოგიკას.
2. საერთო სიკეთეების მართვის ფორმებმა უნდა უზრუნველყონ სამართლიანი წვდომა, მდგრადობა და ანგარიშვალდებულება.

1. ტექნოლოგიებმა უნდა გააძლიერონ ადამიანის თავისუფლება, ღირსება, მონაწილეობა, უსაფრთხოება და გონივრული შესაძლებლობები.
2. ვერცერთი ტექნოლოგია ვერ იქნება ტოტალური კონტროლის, ციფრული კასტური გამიჯვნის, ადამიანური თვისებების ჩამორთმევის ან პასუხისმგებლობისგან უარის თქმის გამართლება.

1. ხელოვნური ინტელექტი ვერ იქნება საბოლოო ნორმატიული გადაწყვეტილების წყარო ადამიანის ღირსების, თავისუფლების, დასჯის, სამოქალაქო სტატუსის, ცხოვრებისეული შანსებისა და პოლიტიკური ბედის საკითხებში.
2. ხელოვნური ინტელექტის გამოყენება მაღალი საზოგადოებრივი მნიშვნელობის სისტემებში უნდა იყოს ანგარიშვალდებული, აუდიტირებადი და კონსტიტუციური ზღვრებით შეზღუდული.

1. ბიომეტრიული და ციფრული იდენტიფიკაციის სისტემები დასაშვებია მხოლოდ ნებაყოფლობითობის, აუცილებლობის, პროპორციულობის, უსაფრთხოებისა და ბოროტად გამოყენების დაუშვებლობის მკაცრი გარანტიების დაცვით.
2. ვერცერთ იდენტიფიკაციის სისტემას ვერ შეუძლია ადამიანი გადააქციოს მუდმივი ეჭვისა თუ სრული კონტროლის ობიექტად.

1. ცნობიერება, ყურადღება, შინაგანი ნება და მსჯელობის უნარი წარმოადგენენ ადამიანური თავისუფლების დაცულ ბირთვს.
2. სისტემები, რომლებიც მიმართულია ადამიანის კოგნიტურ პროცესებზე ფარული მანიპულირებისკენ მისი ავტონომიისთვის საშიშ მასშტაბებში, წინააღმდეგობაში მოდიან წინამდებარე კონსტიტუციასთან.

1. კაცობრიობა ვალდებულია ისწრაფოდეს მსოფლიო წესრიგის დამოკიდებულების თანდათანობითი შემცირებისკენ ომზე, შეიარაღების რბოლასა და ურთიერთგანადგურების საფრთხეზე.
2. უსაფრთხოება ვერ აიგება კატასტროფისადმი მუდმივ მზადყოფნაზე.

1. ვერცერთი ომი ვერ გახდება პოლიტიკური ნორმალურობის, ეკონომიკური სარგებლისა თუ კულტურული რომანტიზაციის წყარო.
2. ომის ხსოვნამ უნდა ემსახუროს ომის შეზღუდვას, და არა მის აღდგენას.

1. საშუალებების შექმნა, დაგროვება და გამოყენება, რომლებსაც შეუძლიათ გამოიწვიონ კაცობრიობის, ბიოსფეროს ან მომავალი თაობების შეუქცევი ზიანი, ექვემდებარება უმაღლეს შეზღუდვას.
2. ასეთ საშუალებებს განეკუთვნებიან, კერძოდ, ბირთვული, ბიოლოგიური, ავტონომიური დამანგრეველი და კატასტროფული მოქმედების სხვა ტექნოლოგიები.

1. კაცობრიობის ერთობა არ ნიშნავს კულტურების, ენების, ხალხების, ტრადიციებისა და ცხოვრების წესების უნიფიკაციას.
2. პლანეტარულმა წესრიგმა უნდა დაიცვას მრავალფეროვნება, თუ ის არ გამოიყენება ძალადობის, მონობის, დამცირებისა თუ ცხოვრების პირობების დანგრევის გასამართლებლად.

1. თითოეულ ხალხსა და თითოეულ კულტურულ თემს აქვთ უფლება შეინარჩუნონ თავიანთი ხსოვნა, ენა, ცხოვრების ფორმები და ისტორიული ღირსება.
2. ეს უფლება ვერ გამოიყენება სხვა ადამიანების, კულტურებისა და კუთვნილების ფორმების მიმართ მტრობის გასამართლებლად.

1. კუთვნილების სხვა ფორმებთან ერთად თითოეული ადამიანი ფლობს პასუხისმგებლობისა და ღირსების პლანეტარულ განზომილებას.
2. ვერცერთი ლოკალური კუთვნილება ვერ გააუქმებს იმ ფაქტს, რომ ადამიანი არის კაცობრიობის ნაწილი და იზიარებს დედამიწის საერთო ბედისწერას.

1. წინამდებარე კონსტიტუციის პრინციპების განსახორციელებლად კაცობრიობას აქვს უფლება შექმნას პლანეტარული კოორდინაციის, წარმომადგენლობის, მონიტორინგის, საექსპერტო განხილვისა და საზოგადოებრივი მონაწილეობის ახალი ფორმები.
2. ეს ინსტიტუტები უნდა აიგოს ანგარიშვალდებულებაზე, გამჭვირვალობაზე, როტაციაზე, მანდატის შეზღუდულობასა და ხელისუფლების კონცენტრაციის აკრძალვაზე.

1. ვერცერთ პლანეტარულ ინსტიტუტს ვერ აქვს უფლება მოითხოვოს კანონიერება შემდეგი საფუძვლების ერთობლიობის გარეშე: ადამიანური ღირსება, პროცედურის ღიაობა, დადასტურებული კეთილსინდისიერება, მონაწილეობა, ექსპერტიზა და უფლებამოსილებების შეზღუდულობა.
2. პლანეტარული ინსტიტუტის ლეგიტიმურობამ უნდა მიიღოს მუდმივი დადასტურება, და არა ავტომატურად ვივარაუდოთ.
3. პლანეტარული ინსტიტუტის ლეგიტიმურობის მინიმალურ სტრუქტურულ გარანტიებად აღიარებულია: შეზღუდული და არაგახანგრძლივებადი მანდატები; სავალდებულო საჯარო ანგარიში მათ წინაშე, ვისი ინტერესებიც წარმოადგენს ინსტიტუტი; გადაწყვეტილებების კონსტიტუციურ პრინციპებთან შესაბამისობის დამოუკიდებელი აუდიტი; ნებისმიერი ადამიანის ან თემის უფლება დადგენილი პროცედურით ინიცირება გაუკეთოს გადაწყვეტილების გადახედვას.

1. თითოეულ ადამიანსა და თითოეულ თემს აქვთ უფლება გააკრიტიკონ, გადახედონ და გააუმჯობესონ პლანეტარული წესრიგის ფორმები, თუ ასეთი კრიტიკა ხორციელდება კეთილსინდისიერად და არ არის მიმართული ღირსების, თავისუფლებისა და მშვიდობის დანგრევისკენ.
2. კაცობრიობის კონსტიტუცია არ უნდა გახდეს ხელშეუხებელი დოგმის ახალი ფორმა.

1. წინამდებარე კონსტიტუცია აღიარებს, რომ კაცობრიობა იმყოფება გარდამავალ მდგომარეობაში სუვერენულ-გაყოფილი სისტემების სამყაროსა და კოორდინაციის უფრო მაღალი დონის აუცილებლობას შორის.
2. ეს გადასვლა უნდა განხორციელდეს არა იძულებითა და უნიფიკაციით, არამედ სიმწიფის, სოლიდარობის, ნდობის ინსტიტუტებისა და მონაწილეობის ახალი ფორმების განვითარებით.

1. წინამდებარე კონსტიტუციის განხორციელება გულისხმობს ეტაპობრივ განვითარებას:
   1. პლანეტარული პასუხისმგებლობის კულტურისა;
   2. ღია მონაწილეობის ინსტიტუტებისა;
   3. ხელისუფლების დამანგრეველი ფორმების შეზღუდვებისა;
   4. პლანეტარული ეპოქის ადამიანის უფლებების გლობალური გარანტიებისა;
   5. მომავალი თაობებისა და ბიოსფეროს დაცვის მექანიზმებისა;
   6. პლანეტარული კოორდინაციის მშვიდობიანი ფორმებისა.
2. ვერცერთი ეტაპი ვერ განხორციელდება ღირსებაზე, თავისუფლებასა და მრავალფეროვნებაზე უარის თქმის ფასად.

1. სრულყოფილი გლობალური სუბიექტის არარსებობა არ ათავისუფლებს კაცობრიობას უფრო მომწიფებული წესრიგის ფორმირების დაწყების ვალდებულებისგან.
2. სრული გადაწყვეტის შეუძლებლობა არ არის გამართლება უმოქმედობისთვის საერთო საფრთხეების პირისპირ.

1. წინამდებარე კონსტიტუცია არის უმაღლესი ნორმა კაცობრიობისთვის, როგორც მორალურ-პოლიტიკური მთლიანობისთვის.
2. მისი ძალა იწყება იქ, სადაც ადამიანები, თემები, ხალხები, ინსტიტუტები და სახელმწიფოები აღიარებენ თავიანთ კუთვნილებას დედამიწის საერთო ბედისწერისადმი და იღებენ პასუხისმგებლობას მისი მომავლისათვის.

წინამდებარე კონსტიტუციის საფუძვლებად უარყოფას არ ექვემდებარება:

1. წინამდებარე კონსტიტუცია ღიაა შემდგომი გაღრმავებისთვის, თუ ასეთი განვითარება აძლიერებს ღირსებას, თავისუფლებას, მშვიდობას, სამართლიანობას, ანგარიშვალდებულებასა და სიცოცხლის დაცვას.
2. არანაირი განვითარება ვერ გამოიყენება კაცობრიობის დასაბრუნებლად ლეგალიზებულ ძალადობასთან, ტოტალურ კონტროლთან და ცივილიზაციურ უპასუხისმგებლობასთან.

1. კაცობრიობა ვეღარ ცხოვრობს ისე, თითქოს მას არ ჰქონდეს საერთო ბედისწერა.
2. წინამდებარე კონსტიტუცია ამტკიცებს: კაცობრიობას აქვს არა მხოლოდ საერთო წარსული და საერთო მოწყვლადობა, არამედ უფლება საერთო, ღირსეულ და თავისუფალ მომავალზეც.