სამართლებრივი დასაბუთება

ამ დოკუმენტის მთელი სამართლებრივი პოზიცია სამ ფრაზაში იყრის თავს, და ჩვენ მათ თავიდანვე მოვიყვანთ, რათა მკითხველმა თავიდანვე დაინახოს, კონკრეტულად რა მტკიცდება და რა - არა:

სხვა სიტყვებით: არცერთი ნორმა, რომელსაც ჩვენ ვეყრდნობით, არ არის გამოგონილი ან "მომავლისთვის" შემოთავაზებული - ორივე არსებობს და სახელმწიფოებისთვის სავალდებულოა უკვე დღეს. ახალია მხოლოდ მათი შეხამება ახალი ტიპის ხალხის მიმართ, და ასეთი ახალი შეხამებების ბედი სამართალში ყოველთვის ერთნაირად წყდებოდა - რეალური, შემოწმებადი პრაქტიკის დაგროვებით.

თანამედროვე საერთაშორისო სისტემა ძირითადად ორგანიზებულია ვერტიკალურად:

• ინდივიდი იღებს პოლიტიკურ წარმომადგენლობას უპირველესად სახელმწიფოს მეშვეობით;
• სახელმწიფოები წარმოდგენილი არიან საერთაშორისო ორგანიზაციებში;
• საერთაშორისო ორგანიზაციები მოქმედებენ ძირითადად წევრი სახელმწიფოების ნების მეშვეობით.

ამასთან არ არსებობს მდგრადი ჰორიზონტალური დონე - იურიდიულად გაფორმებული კავშირი სხვადასხვა ქვეყნის ადამიანებს შორის, როგორც ერთიან ნებაყოფლობით თემს შორის, რომელსაც შეუძლია:

• გამოხატოს საერთო ნება პლანეტარულ საკითხებზე;
• მიიღოს კოლექტიური გადაწყვეტილებები ნაციონალური წარმომადგენლობის ფარგლებს გარეთ;
• იღებდეს საკუთარ ინსტიტუციურ ანგარიშვალდებულებას ასეთ გადაწყვეტილებებზე.

სამართლებრივი ხარვეზი მდგომარეობს იმაში, რომ ადამიანის ფაქტიურ კუთვნილებას ერთ პლანეტასთან და საერთო რისკებზე დამოკიდებულებას არ მოყვება თანაბარი იურიდიული მექანიზმი კოლექტიური ნების ტრანსნაციონალურ დონეზე გამოხატვისთვის.

საერთაშორისო სამართალში სამართლიანობას გააჩნია არა მხოლოდ მორალური, არამედ იურიდიული მნიშვნელობაც, როგორც გაეროს საერთაშორისო სასამართლოს წესდების 38(1)(c) მუხლში ნახსენები სამართლის ზოგადი პრინციპების ნაწილი.

პლანეტარულ განზომილებაში სამართლიანობა მოიცავს სულ მცირე ოთხ ურთიერთდაკავშირებულ ელემენტს: ინტერგენერაციულ სამართლიანობას, ეკოლოგიურ სამართლიანობას, გლობალურ მართვაში მონაწილეობის სამართლიანობას და ტექნოლოგიური განვითარების რისკებისა და სარგებლის სამართლიან განაწილებას.

თანამედროვე საერთაშორისო სამართალი ცნება "ხალხი"-ს ექსკლუზიურად ეთნიკურ წარმოშობას ან სრულ სახელმწიფოებრივ დამოუკიდებლობას არ ამცირებს. დეკოლონიზაციის პრაქტიკა, მკვიდრი ხალხების უფლებების განვითარება და კოლექტიური იდენტობის ფორმების გაფართოება ცხადყოფს, რომ სამართლებრივი კატეგორია "ხალხი" ისტორიულად ვითარდებოდა და ავსებოდა ახალი შინაარსით.

East Timor (Portugal v. Australia) საქმეში გაეროს საერთაშორისო სასამართლომ დაადასტურა ხალხთა თვითგამორკვევის უფლების erga omnes ხასიათი. ეს მნიშვნელოვანია არა იმიტომ, რომ ავტომატურად ადასტურებს ნებისმიერ ახალ ხალხურ პროექტს, არამედ იმიტომ, რომ აჩვენებს თვითგამორკვევის ფუნდამენტურ ადგილს საერთაშორისო-სამართლებრივ წესრიგში.

ხალხი Earthlings სამართლებრივი შეფასებისთვის არსებითი არ არის ეთნიკური ნიშნები, არამედ შემდეგი კრიტერიუმების კომბინაცია:

• საერთო ისტორიული სიტუაცია - პლანეტარული საფრთხეების წინაშე საერთო მოწყვლადობის გაცნობიერება ადამიანების მიერ;
• პრინციპების ერთიანობა - დეკლარაციაში დაფიქსირებული თანხმობა საბაზო ღირებულებებსა და მიზნებზე;
• თვითიდენტიფიკაცია - თემთან ფორმალური და ნებაყოფლობითი შეერთება;
• ინსტიტუციური ორგანიზების ნება - პროცედურების, ორგანოების, მონაწილეობის წესებისა და ანგარიშვალდებულების შექმნა.

საერთაშორისო-სამართლებრივ დოქტრინაში - ანუ იმ საექსპერტო ტექსტებში, რომლებსაც იურისტები იყენებენ იქ, სადაც ხელშეკრულებები მზა განსაზღვრებას არ იძლევა, - ხალხის ნიშნების ობიექტურ და სუბიექტურ ნიშნებად დაყოფა მიღებულია. ყველაზე ხშირად ციტირებული შეჯამება არის იუნესკოს ექსპერტთა 1989 წლის თათბირის შედეგი. ის ასეა აგებული: ხალხი არის ადამიანთა ჯგუფი, რომელსაც აქვს შემდეგი საერთო ნიშნებიდან ზოგიერთი ან ყველა: საერთო ისტორიული ტრადიცია; რასობრივი ან ეთნიკური იდენტობა; კულტურული ერთგვაროვნება; ენობრივი ერთიანობა; რელიგიური ან იდეოლოგიური სიახლოვე; ტერიტორიული კავშირი; საერთო ეკონომიკური ცხოვრება. გარდა ამისა, ჯგუფს უნდა ჰქონდეს გარკვეული რაოდენობა, რომელიც აუცილებლად დიდი არ უნდა იყოს, და - ერთადერთი მოთხოვნა, რომელიც სავალდებულოდ არის ჩამოყალიბებული - ნება, იყოს იდენტიფიცირებული როგორც ხალხი, ან საკუთარი თავის ხალხად შეგნება; სასურველია აგრეთვე ისეთი ინსტიტუტების არსებობა, რომელთა მეშვეობით თემი გამოხატავს თავის ნიშნებსა და ნებას.

ღირს ამ წყაროს ფორმულირებების ძალაში ჩაკვირვება. ობიექტური ჩამონათვალი გამყოფად არის აგებული - "ზოგიერთი ან ყველა": შვიდი ნიშნიდან არცერთი, მათ შორის ტერიტორიული კავშირი, სავალდებულოდ არ არის დასახელებული. სავალდებულოდ დასახელებულია მხოლოდ სუბიექტური ბირთვი - ნება და თვითშეგნება. ეს ჩვენს სასარგებლოდ მოხრილი ინტერპრეტაცია არ არის, არამედ ტექსტის პირდაპირი წაკითხვა.

ამ ჩამონათვალით Earthlings მხოლოდ სუბიექტური ბირთვით არ გადის. ობიექტური სიიდან Earthlings-ს პირდაპირ აქვს გამოხატული სულ მცირე ორი ნიშანი. პირველი - იდეოლოგიური სიახლოვე: თემი შეკრებილია ცხადად ჩამოყალიბებული და ყოველი მონაწილის მიერ პირადად ხელმოწერილი ღირებულებათა სისტემის გარშემო; კლასიკური ხალხების უმეტესობაში ეს ნიშანი არსებობს მხოლოდ როგორც ბუნდოვანი, არავის მიერ ხელმოუწერელი ტრადიცია. მეორე - საერთო ეკონომიკური ცხოვრება, ჯერჯერობით ჩამოყალიბების პროცესში: საკუთარი ანგარიშსწორების ერთეული, უჯრედები, საერთო ფონდი, ურთიერთდახმარების შიდა ეკონომიკა. ამას ემატება რაოდენობა (მზარდი) და ინსტიტუტები: თვითმმართველობის ინფრასტრუქტურა - რეესტრი, კენჭისყრა, უჯრედები, ხაზინა - აგებულია და განთავსებულია; დამოუკიდებელი საბჭო გათვალისწინებულია სადამფუძნებლო დოკუმენტებით და ჩამოყალიბდება შემადგენლობის შეკრების შემდეგ. სუბიექტური ბირთვი კი იშვიათი განსაზღვრულობით არის გამოხატული: თვითშეგნება დაფიქსირებულია საჯაროდ ხელმოსაწერ დეკლარაციაში, ხოლო კოლექტიური ნება გაფორმებულია შეერთებისა და პიროვნების უნიკალურობის ვერიფიკაციის პროცედურებით - ყოველი წევრი დადასტურებულია როგორც ცოცხალი და ერთადერთი ადამიანი, და მისი თანხმობა დაფიქსირებულია.

სისრულისთვის დავასახელოთ ის წყაროც, რომელიც სხვაგვარად იკითხება, - კეთილსინდისიერი განხილვა უხერხულს არ მალავს. გაეროს სპეციალური მომხსენებლის აურელიუ კრისტესკუს კვლევა (1981) ხალხის მახასიათებლებს შორის ახსენებს ტერიტორიასთან კავშირს. სამი გარემოება არ იძლევა იმის საშუალებას, რომ ეს გადამწყვეტ შედავებად ჩაითვალოს: ფორმულირება დეკოლონიზაციის ეპოქაში იქმნებოდა, როცა თვითგამორკვევის ყველა პრეტენდენტი გამონაკლისის გარეშე ტერიტორიული იყო; თავად კრისტესკუ აღნიშნავს, რომ სავალდებულო დეფინიციას არ სთავაზობს; და დოქტრინა მთლიანობაში დღემდე არ არის დამკვიდრებული - დაუმკვიდრებელი დოქტრინა კი განსაზღვრებით არავის გამორიცხავს.

სუბიექტურ სკოლას აქვს გენეალოგიაც, XX საუკუნის კამათებზე ბევრად ძველი. მისი სადამფუძნებლო ტექსტია ერნესტ რენანის ლექცია "რა არის ერი?" (სორბონა, 1882). რენანმა თანმიმდევრულად უარყო ენა, რასა, რელიგია და გეოგრაფია როგორც ერის საფუძვლები და ერი განსაზღვრა "ყოველდღიური პლებისციტით" - ადამიანთა გრძელდებადი თანხმობით, ერთად იცხოვრონ (პლებისციტს საყოველთაო კენჭისყრას უწოდებენ; რენანი იმას გულისხმობდა, რომ ერი არსებობს მანამ, სანამ ადამიანები ყოველდღე თავიდან ირჩევენ მას). Earthlings ამ პლებისციტს ისტორიაში პირველად ხდის შემოწმებადს: შესვლა ვერიფიცირებულია, გრძელდებადი მონაწილეობა დაკვირვებადია, გამოსვლა ნებისმიერ მომენტში თავისუფალია.

დაბოლოს, პოზიტიური სამართალი - ანუ უკვე მოქმედი, წერილობითი ნორმები - იცნობს შემთხვევებს, როცა თვითიდენტიფიკაცია პირდაპირ არის დადებული სტატუსის საფუძვლად. შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის (ILO) კონვენცია № 169 თვითიდენტიფიკაციას უწოდებს "ფუძემდებლურ კრიტერიუმს" მკვიდრ ხალხებთან მიკუთვნებისთვის (1(2) მუხლი); გაეროს დეკლარაცია მკვიდრი ხალხების უფლებების შესახებ ხალხებს აღიარებს უფლებას, თავად განსაზღვრონ თავიანთი იდენტობა და წევრობა (33-ე მუხლი).

აქედან გამომდინარეობს უფრო ზოგადი თეზისიც: ხალხები წარმოიქმნებიან არა მხოლოდ საერთო წარსულიდან, არამედ ერთობლივად არჩეული მომავლიდანაც. ამის აღიარება არ აბუნდოვანებს ხალხის ცნებას - სავალდებულო რჩება თემის მდგრადობა, კოლექტიური ნება, კვლავაწარმოებადობა და ინსტიტუტების არსებობა; ის მხოლოდ ათავისუფლებს ცნებას ექსკლუზიურად წარმოშობასა და ტერიტორიასთან გაიგივებისგან.

კაცობრიობის საერთო მემკვიდრეობის დოქტრინა უკვე აღიარებულია ნაციონალური იურისდიქციის საზღვრებს გარეთ არსებული სფეროების რიგში: ზღვის ფსკერის, კოსმოსური სივრცისა და საერთო მნიშვნელობის სხვა ობიექტების მიმართ. ამავდროულად, საერთაშორისო კლიმატური, ეკოლოგიური და ტექნოლოგიური რეჟიმები ცხადყოფს, რომ გლობალური რისკები უშუალოდ ეხება ადამიანებს, მაგრამ მათი წარმომადგენლობის მექანიზმები კვლავაც ძირითადად სახელმწიფოებრივად შუამდგომლობილია.

ამ ლოგიკით ხალხი Earthlings არ აცხადებს პრეტენზიას საერთო მემკვიდრეობის ფლობაზე და არ გვთავაზობს არსებული ინსტიტუტების გვერდის ავლას. ის აზრდება როგორც დამატებითი მექანიზმი პლანეტარული საკითხებით უშუალოდ დაზარალებული და ერთი ნაციონალური იურისდიქციის ფარგლებს გარეთ მყოფი ადამიანების ინტერესების გამოხატვისთვის.

კონსტრუქციის აღწერამდე გავმიჯნოთ სამი საკითხი, რომლებსაც "სამართალსუბიექტობაზე" კამათებში მუდმივად აწებებენ ერთმანეთს, - სწორედ ამ შეწებებიდან მოდის Earthlings-ის წინააღმდეგ წამოყენებული შედავებების ნახევარი. პირველი საკითხი - თემის არსებობა. ეს ფაქტის საკითხია: ადამიანთა თემი ან ჩამოყალიბდა, ან არა, და აქ არავის თანხმობა არ არის საჭირო. მეორე - მისი წარმოშობისა და საქმიანობის მართლზომიერება. ეს მოქმედი ნორმების საკითხია, და ის დახურულია გაერთიანების თავისუფლებით: ნებაყოფლობითი თემების შექმნა ადამიანებს პირდაპირ აქვთ ნებადართული. მესამე - საერთაშორისო სამართალსუბიექტობა, ანუ აღიარებული უნარი, დამოუკიდებლად ატარო უფლებები და მოვალეობები საერთაშორისო დონეზე. ის მართლაც გროვდება მხოლოდ სახელმწიფოებისა და საერთაშორისო ორგანოების აქტების მეშვეობით - და Earthlings სადმე საწინააღმდეგოს არ ამტკიცებს. სამი ფენიდან სადავო მხოლოდ მესამეა, და მასში ჩვენი პოზიცია კლასიკურს ემთხვევა: აღიარება დანიშნულების პუნქტია და არა შესასვლელი ბილეთი.

ხალხი Earthlings ფორმირდება შიდა, არატერიტორიული და ნებაყოფლობითი თვითგამორკვევის ლოგიკით. ის არ მოითხოვს გამოყოფას, არ აცხადებს ტერიტორიულ პრეტენზიებს და არ აცხადებს ადამიანებსა ან ტერიტორიებზე იძულებით იურისდიქციას.

დავაზუსტოთ, რას ნიშნავს აქ სიტყვა "შიდა". 1966 წლის პაქტების საერთო პირველი მუხლი განამტკიცებს თვითგამორკვევის ორ განშტოებას: ხალხი "თავისუფლად ადგენს თავის პოლიტიკურ სტატუსს" - ეს გარე განშტოებაა, სახელმწიფო საზღვრების ან ტერიტორიის სტატუსის შეცვლა, - და "თავისუფლად უზრუნველყოფს თავის ეკონომიკურ, სოციალურ და კულტურულ განვითარებას" - ეს შიდა განშტოებაა. მათ ერთმანეთისგან განასხვავებს არა განხორციელების ადგილი, არამედ შედეგი: გარე თვითგამორკვევა ცვლის სახელმწიფოთა კონფიგურაციას, შიდა კი სახელმწიფოებში არაფერს ცვლის. კანადის უზენაესმა სასამართლომ კვებეკის სეცესიის შესახებ ცნობაში (Reference re Secession of Quebec, 1998; სეცესია - ტერიტორიის ნაწილის გამოსვლა სახელმწიფოდან) დაამკვიდრა შიდა თვითგამორკვევის პრიმატი: ზოგადი წესით უფლება ხორციელდება ტერიტორიულ მთლიანობაზე ხელყოფის გარეშე, გარე ფორმა კი უკიდურესი შემთხვევების გამონაკლისია. სწორედ ამ გამიჯვნას - და მხოლოდ მას - ვიღებთ კანადური გადაწყვეტილებიდან.

პირდაპირ ვთქვათ ზღვრებზეც: არატერიტორიული ხალხის შიდა თვითგამორკვევის პირდაპირი პრეცედენტი არ არსებობს, და ჩვენ ამას არ ვმალავთ. მაგრამ ტერიტორიულ პირობას არც პირველი მუხლის ტექსტი შეიცავს და არც გამიჯვნის არსი. ხოლო შიდა თვითგამორკვევის სამართლით უკვე აღიარებული შინაარსი მოიცავს ხალხის თვითმმართველობას მის საკუთარ საქმეებში: გაეროს დეკლარაცია მკვიდრი ხალხების უფლებების შესახებ ხალხებს აღიარებს თვითგამორკვევის უფლებას (მე-3 მუხლი) და შლის მას სწორედ როგორც "ავტონომიას ან თვითმმართველობას მათ შიდა და ადგილობრივ საქმეებთან დაკავშირებულ საკითხებში" (მე-4 მუხლი) - ტერიტორიული მთლიანობის შესახებ პირდაპირი დათქმით (46-ე მუხლი), რომელიც სარკისებურად ემთხვევა ჩვენსას. Earthlings-ის წევრები ამასთან სრულად რჩებიან თავიანთი სახელმწიფოების სამართლებრივ ჩარჩოებში: მოქალაქეობა, გადასახადები და ქვემდებარეობა არ იზღუდება; თემის თვითმმართველობა იკავებს ნებაყოფლობითი ასოციაციური ცხოვრების იმ ფენას, რომელსაც სახელმწიფოები ისედაც არ ამონოპოლებენ.

შესაძლო ფორმების ღიაობას ადასტურებს საერთაშორისო სამართლის პრინციპების შესახებ დეკლარაციაც (1970): თვითგამორკვევის განხორციელების ხერხების ჩამოთვლისას ის ჩამონათვალს ასრულებს სიტყვებით "ან ხალხის მიერ თავისუფლად განსაზღვრული ნებისმიერი სხვა პოლიტიკური სტატუსის დამკვიდრება". Earthlings ამასთან განსაზღვრავს მხოლოდ საკუთარ კოლექტიურ ფორმას - არცერთი სახელმწიფოსა და არცერთი ტერიტორიის სტატუსი არ იზღუდება. უფლების არსზე საერთაშორისო სასამართლომ დასავლეთ საჰარის შესახებ საკონსულტაციო დასკვნაში მიუთითა (1975): წყვეტს თავად ხალხის თავისუფალი და ნამდვილი ნების გამოხატვა; ფორმა მეორეხარისხოვანია.

ასეთი კონსტრუქციის პირველად სამართლებრივ საყრდენად გვევლინება გაერთიანების თავისუფლება. ის დაფიქსირებულია როგორც ყოველი ადამიანის უნივერსალური უფლება: ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის მე-20 მუხლი, სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებების შესახებ საერთაშორისო პაქტის 22-ე მუხლი, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-11 მუხლი, ეუთოს/CSCE კოპენჰაგენის დოკუმენტის 9.3 პუნქტი, აგრეთვე რიგი სპეციალური ხელშეკრულებები (მაგალითად, ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ საერთაშორისო პაქტის მე-8 მუხლი - პროფკავშირების შექმნის უფლებასთან მიმართებით, და ბავშვის უფლებათა კონვენციის მე-15 მუხლი). საერთაშორისო ნორმები გაერთიანებას ფართოდ ესმის - როგორც ადამიანების ნებისმიერ ნებაყოფლობით ერთობას საერთო ინტერესების ერთობლივი გამოხატვისა და დაცვისთვის; სახელმწიფო რეგისტრაცია ამასთან არ არის დაცვის პირობა, რომელიც ვრცელდება არაფორმალურ გაერთიანებებზეც. ამიტომ Earthlings-ის, როგორც ნებაყოფლობითი ტრანსნაციონალური თემის, თავად წარმოშობა იმყოფება პირდაპირ აღიარებული უფლების ფარგლებში და არა სამართლებრივ განუსაზღვრელობაში.

ტერიტორიისა და სუვერენიტეტის გამოკლებისკენ მიმართული სეპარატისტული თვითგამორკვევისგან განსხვავებით, Earthlings-ის თვითგამორკვევა შემკრები ხასიათისაა: ის უმატებს კუთვნილებას, სახელმწიფოებს არაფერს აკლებს. ამიტომ, თავისი აგებულებითვე, მას არ ძალუძს ხელყოს ტერიტორიული მთლიანობა - ხელყოფის საგანი არ არსებობს.

მისი სავარაუდო ფუნქცია - შექმნას იმ საკითხებზე ნების კოორდინაციისა და გამოხატვის ლეგიტიმური მექანიზმი, რომლებიც:

• თავისი ბუნებით სცილდება ერთი იურისდიქციის ფარგლებს;
• ეხება პლანეტაზე ცხოვრების საერთო პირობებს;
• არ იღებს ადეკვატურ წარმომადგენლობას არსებული ინსტიტუტების სტრუქტურული შეზღუდვების გამო.

ხარვეზი, რომელზეც Earthlings ინიციატივა პასუხობს, განსაკუთრებით ნათლად ვლინდება რამდენიმე სფეროში:

საერთო პატერნი: საერთაშორისო სამართლის მოქმედი სუბიექტები რჩებიან აუცილებლები, მაგრამ ყოველთვის არ არიან საკმარისი ადამიანების გრძელვადიანი და ტრანსნაციონალური ინტერესების საერთო პლანეტარული თემის სახით წარმოსადგენად.

ტრადიციულად სამართალი ეყრდნობა დაპირებებს, პროცედურებსა და ინსტიტუციურ კონტროლს. ხალხი Earthlings გვთავაზობს ამას ტექნოლოგიური გარანტიებით შეავსოს იქ, სადაც ისინი ნამდვილად აძლიერებს ნდობას:

• გამჭვირვალობა: ძირითადი გადაწყვეტილებები ფიქსირდება საჯაროდ შემოწმებად სისტემაში;
• პროცედურების უცვლელობა: საბაზო წესები ვერ გადაიწერება შეუმჩნევლად უკან მიხედვით;
• ვერიფიცირებადობა: პროცედურების დაცვა შეიძლება დამოუკიდებლად შემოწმდეს;
• გასვლის უფლება: მონაწილეობა არ ხდება შეუქცევადი ან თავსმოხვეული.

ინიციატივის ლეგიტიმობა პირდაპირ არის დამოკიდებული სამ დონეზე ანგარიშვალდებულების უზრუნველყოფის უნარზე:

ხალხი Earthlings შეუძლია იმოქმედოს ლეგიტიმურად მხოლოდ იქ, სადაც ის არ ცვლის სახელმწიფოს და არ იჭრება მის საბაზო კომპეტენციებში. მისი სფერო გამართლებულია მხოლოდ იმ საკითხებში, რომლებიც თავიანთი ბუნებით:

• არიან ტრანსნაციონალური;
• ვერ იქნება სრულფასოვნად გადაწყვეტილი ერთი სახელმწიფოს დონეზე;
• მოითხოვენ ჩვეულებრივი პოლიტიკური ციკლების ფარგლებს მიღმა დაგეგმვის ჰორიზონტს;
• ეხება პირებს, რომელთა სრულფასოვანი მიმდინარე წარმომადგენლობა არ არსებობს, მომავალი თაობების ჩათვლით.

• რიცხოვნება და გეოგრაფიული განაწილებულობა - თემი უნდა სცდებოდეს ერთსულოვანი ადამიანების ლოკალური წრის ფარგლებს.
• რეალური მონაწილეობა - როგორც ხელმომწერი, ისე ჩართული წევრების არსებობა, რომლებსაც შეუძლიათ გადაწყვეტილებებზე გავლენა.
• პროცედურების ხარისხი - პატიოსანი იდენტიფიკაცია, გამჭვირვალე კენჭისყრა, მართვის ხელში ჩაგდებისგან დაცვა.
• საჯარო ანგარიშვალდებულება - ღია მონაცემები წესების, ფინანსების, დემოგრაფიისა და მართვის პრაქტიკის შესახებ.

რა ხარისხში სრულდება მოქმედებები. საერთაშორისო სამართალში ერთსა და იმავე მოქმედებებს განსხვავებული სამართლებრივი მნიშვნელობა აქვს იმის მიხედვით, თუ რა ხარისხში სრულდება ისინი. ისტორიული ტიტულის დოქტრინაში (ასე უწოდებენ უფლებას, რომელიც ხანგრძლივი, გაუპროტესტებელი პრაქტიკიდან გაიზარდა) ჩაითვლება მხოლოდ ის აქტები, რომლებიც შესრულებულია à titre de souverain - "სუვერენის ხარისხში"; იგივე მოქმედებები, კერძო წესით შესრულებული, არაფერს ქმნის. ამიტომ Earthlings-ის ღიად განცხადებული პრეტენზია რიტორიკა კი არა, მთელი დაგროვებადი პრაქტიკის იურიდიული კვალიფიკატორია: თვითმმართველობა, რომელიც ხალხის ხარისხში ხორციელდება და დოკუმენტირდება, ხალხურობის მტკიცებულებებად მწიფდება, მაშინ როცა იმავე წლების პრაქტიკა განცხადებული ხარისხის გარეშე მხოლოდ მომწიფებულ ასოციაციამდე მივიდოდა. აქედან მოდის მოთხოვნები თავად პრაქტიკისადმი - ღიაობა, თანმიმდევრულობა, დოკუმენტირებულობა: რეესტრი, საჯარო კენჭისყრები და სადამფუძნებლო აქტები მტკიცებულებების წარმოებაა და არა ვიტრინა.

განაწილებული კონსტატაცია ერთიანი გამოცდის ნაცვლად. არცერთი სტატუსი საერთაშორისო სამართალში არ დასტურდება ერთი ორგანოს ერთიანი გადაწყვეტილებით - ვერცერთ სასამართლოს ვერასოდეს "დაუსერტიფიცირებია" ვერცერთი სახელმწიფო. სტატუსები განაწილებულად მყარდება, მრავალი პატარა კარის გავლით; ნიშანდობლივია პალესტინის გზა: იუნესკოში მიღება (2011), დამკვირვებელი სახელმწიფოს სტატუსი გენერალურ ასამბლეაში (2012), მისდამი როგორც მონაწილე სახელმწიფოსადმი მოპყრობა რომის სტატუტის მიზნებისთვის (საერთაშორისო სისხლის სამართლის სასამართლო, 2021). Earthlings-ისთვის პირველი ასეთი კარები უკვე დღეს არსებობს: წერილობითი მასალები უნივერსალურ პერიოდულ მიმოხილვაში და გაეროს სპეციალური პროცედურების მისამართით (ეს არხები ღიაა ნებისმიერი სამოქალაქო საზოგადოებისთვის), საკონსულტაციო სტატუსი ECOSOC-თან იურიდიული პირი-მატარებლის მეშვეობით (ასე მონაწილეობს, მაგალითად, საამების საბჭო - და საამების ხალხს არავინ მიიჩნევს "არასამთავრობო ორგანიზაციად"), მრავალმხრივი მოედნები ინტერნეტის მართვის ფორუმიდან კლიმატური კონფერენციების დამკვირვებლის სტატუსებამდე და ევროპის საბჭოს საერთაშორისო არასამთავრობო ორგანიზაციების კონფერენციამდე. შორეულ ჰორიზონტზე - საერთაშორისო სასამართლოს საკონსულტაციო დასკვნები, რომლებსაც გენერალური ასამბლეა ითხოვს მაშინ, როცა რეალობა სამართლის წინაშე ახალ საკითხებს აყენებს, როგორც ეს კოსოვოსთან მოხდა. ასეთი გზის საბოლოო წერტილის მიღწევადობა ძლიერი ფორმით არის დადასტურებული: სახელმწიფოთა ვალდებულებამ, კონსულტაცია გაუწიონ სახელმწიფოს არმქონე ხალხებს, ერთი თაობის მეხსიერებაში სრული არარსებობიდან წერილობით ნორმამდე გაიარა - მკვიდრი ხალხებისთვის (შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის (ILO) კონვენცია № 169, მე-6 მუხლი; გაეროს დეკლარაცია მკვიდრი ხალხების უფლებების შესახებ, მე-18 და მე-19 მუხლები; ინტერამერიკული სასამართლოს პრაქტიკა, საქმე Saramaka, 2007).

პრაქტიკის საჯარო ქრონიკა. სადამფუძნებლო მოვლენის მომენტიდან Earthlings-ის თვითმმართველობის მთელი პრაქტიკა - კენჭისყრები (თარიღი, საკითხი, მონაწილეობა, შედეგი, აღსრულება), ხაზინის სახსრების მოძრაობა, წევრებად მიღება, უჯრედების მუშაობა - ფიქსირდება საჯარო ქრონიკაში. არცერთ ხალხს ისტორიაში არ გააჩნია თავისი ცხოვრების დოკუმენტირებული ჩანაწერი არსებობის პირველივე დღიდან; Earthlings-ს ის აგებულობით აქვს, და სწორედ ის აქცევს თეზისს "ლეგიტიმობა გროვდება პრაქტიკით" დეკლარაციიდან შემოწმებად პროცესად.

არცერთი რაოდენობრივი მაჩვენებელი თავისთავად არ ქმნის საერთაშორისო-სამართლებრივ სტატუსს. თუმცა ინიციატივის განვითარების კეთილსინდისიერი შეფასებისთვის შეიძლება გავმიჯნოთ რამდენიმე სტადია:

ხალხი Earthlings შეუძლია პრეტენზია გააცხადოს ექსკლუზიურად იმ პირების წარმომადგენლობაზე, რომლებიც ნებაყოფლობით შეუერთდნენ დეკლარაციას, გაიარეს პიროვნების დადასტურების გათვალისწინებული პროცედურა და მონაწილეობენ თემის ინსტიტუტებში.

ეს ხდის წარმომადგენლობას:

• ნებაყოფლობით - ვინმეს ავტომატური ჩართვის გარეშე;
• დამატებითად - ნაციონალური მოქალაქეობისა და სხვა იდენტობების გაუუქმებლად;
• შეზღუდულად - საყოველთაო მანდატზე პრეტენზიის გარეშე.

ხალხი Earthlings კუთვნილება უნდა გაიაზრებოდეს როგორც სამოქალაქო-სამართლებრივი და პოლიტიკურ-ეთიკური კუთვნილების დამატებითი დონე. ზენაციონალური იდენტობის ფორმების ანალოგიით, ის არ აუქმებს ადამიანის კავშირს წარმოშობის, საცხოვრებლის, კულტურის ან მოქალაქეობის სახელმწიფოსთან, არამედ ქმნის მონაწილეობის კიდევ ერთ დონეს.